Էս տրամադրությամբ եմ գրել....
Երբ քո կյանքի մեծ նպատակը հօդս է ցնդել,
Այն էլ քանդվել է քո մոտ ընկերոջ հստակ ապտակից,
Իրա'վ, մի հարց է ծագում' էլ ինչու ապրել,
Էլ ինչով ապրել, էլ ինչ մեծ իղձեր, էլ կառչել ինչից...
Այդ մի ապտակ էր հրեղեն ձեռքից,
Որ այրեց սրտի ամեն մի զգացում,
Անհետ ցնդեց ամեն-ամեն ինչ քո հոգու ներսից,
Քո միտքն ու ոգին մնաց հրդեհում...
Այժմ երաշտն է պատել քո անցած ճամփան,
Մի կաթիլ անձրեւ չի թափվում նույնիսկ,
Չի հոսում արցունք քո թաց աչքերից....
ԱՐՑՈՒՆՔ, էլ ինչի համար, ինչ շարժառիթով...
0 comments:
Post a Comment